iedereen is weer moe in heeft weer zin vakantie .Iedereen is alweer aan het inpakken voor de nieuwe vakantie.terug naar nederland!over een paar dagen is het zo ver de reis gaat zo begginen. de dag is aan gekomen de reis is begonen.terwijl onze vader ons naar het vliegveld ree waren wij heel nerveus .even doei tegen papa zeggen en dan de reis is beggonen . we zaten in het vliegtuig heel lang (net zoals altijd).we stegen op en wij zijden goodbye brazil and holland wer’e comeing.we hadden allemaal een goede vlucht gehad toen we weer in nederland waren.toen we daar op schiphol waren wist ik geneens wie ons ophalde maar gelukige zag ik me oma (want die was in brazil geweest) ja toen werdt ik heel blij(sorry familie die er bij stond).Toen wij onze familie in onze armen gehad hadden wouden ik daan en thom wouden allemaal een frikandel maar dat moch niet van ma . want het was nog maar een uur of 10  of zo

toen was er heel veel gezeur wie bij wie in de auto ging.toen waren we bij onze camping (home sweet home) .naar we alles hadden uitgepakt k wam ons familie kijken 

Daar zijn we weer. Het is alweer een tijdje geleden dat we via deze weblog iets van ons hebben laten horen. Het laatste bericht ging over het bezoek van onze (schoon)ouders. Dat was begin januari. We zijn inmiddels alweer ruim 5 maanden verder.Niet dat er in de tussentijd niets gebeurd waarover te schrijven viel, integendeel, maar er is er gewoon niet van gekomen om de weblog bij te werken.

In de afgelopen tijd is er veel gebeurd. Laten we beginnen waar we vorige keer gebleven waren: onze schoon ouders waren nog maar koud vertrokken of daar stond alweer een typisch Braziliaans fenomeen op de agenda: het carnaval. Altijd al veel over gelezen en gehoord, maar nu de kans om het van dichtbij mee te maken. Carnaval wordt in Brazilie op 2 verschillende manieren gevierd: het straat carnaval en de carnvalsoptochten. We zijn toen naar Sambadrome geweest, dat is de plek in Sxe3o Paulo waar de carnavals optocht plaats vind. 8 buurtverenigingen (zgn sambascholen) presenteren zich in een uur durende lange optocht, waar ongeveer 3000 mensen aan meedoen. De mensen dragen allemaal bepaalde uniformen in allerlei kleuren en stijlen en beelden daarbij een bepaald thema uit ondersteund daar samba muziek van een echte drumband van ongeveer 200 man. Zeer, zeer indrukwekkend allemaal.

Toen we een beetje bijgekomen waren van het carnaval, kwam minister president Jan Peter Balkenende en minister Eurlings begin maart op bezoek en waren wij uitgenodigd door het Consultaat om het dagprogramma (waar Balkenende en Lula voetbalshirtjes ruilden) bij te wonen en ‘s avonds was er een diner met Balkende en Eurlings, waar Balkende overigens en zeer geestige toepsraak hield, iets wat we in Nederland niet gewend zijn. Hij was ver van huis zullen we maar zeggen.

In de weken daarna zijn we een paar weekendjes naar het strand geweest. Hoewel het inmiddels herfst was geworden in Brazilie en de wintertijd was ingegaan (waardoor het tijdsvershil met Nederland weer 5 uur is), is het in maart en april nog prima weer om naar het strand. Overdag is tegen de 25 graden en ‘s avonds koelt het af tot 20 graden. Dat betekent dat het weer tijd wordt om de vesten op te zoeken. Vooral ‘s ochtends voelt het fris, terwijl 20 graden in Nederland misschien lekker warm aanvoelt. Zo zie je maar dat je vanzelf gaat aanpassen de temperatuur. Voor ons tussen 25 en 30 graden aangenaam, maar voelt 20 graden als fris. We hopen dan ook dat het lekker warm weer in Nederland is als we over 2 weken op vakantie komen. Zoals de plannen nu zijn zullen Gerda en de kinderen aankomen op maandag 6 juli, Klaas op vrijdag 10 juli en gaan we weer naar huis op vrijdag 31 juli. We zullen in ieder geval onze vesten meenemen.

April stond in het teken van de lange vrije weekenden. Het begon met Pasen, toen we op (goede) vrijdag vrij waren in plaats van maandag 2e paasdag (in Brazilie kennen ze geen 2de christelijke feestdagen, zoals 2de kerstdag, 2e paasdag en 2de pinksterdag).Het weekend daarop was weer een lang weekend omdat op dinsdag een belangrijke herdenkingsdag voor de Brazilianen en we op maandag een extra vrije dag hadden. Dat was een mooie gelegendheid om een paar dagen naar een van de mooiste gebieden in het zuiden van Brazilie te gaan: de watervallen van Iguacu. Deze watervallen liggen op het drielanden punt tussen Brazilie, Argentinie en Paraguay. We hebben dus de gelegenheid genomen om alle drie landen te bezoeken. Erg indrukwekkend natuurlijk verschijnsel, prachtig. De foto’s spreken voor zich.

April is natuurlijk ook de de maand van koninginnedag en dat hebben we natuurlijk ook hier in Brazilie gevierd. Op zaterdag 25 april was er een echte koninginnefeest georganiseerd door de lokale oranjevereninging waar Gerda ook een handje heeft geholpen.Er was een soort van aubade met een toespraak van de Consul-Generaal en het zingen van het volkslied, gevolgd door een kleedjesmarkt en een playbackshow. Natuurlijk was alles mooi versierd en iedereen in oranje gestoken. En niet te vergeten een Braziliaanse barbecue met Nederlands bier. Op woensdag 29 april was er een receptie op de Nederlandse Ambassade.

Goedemorgen, daar zijn we weer. Na een heerlijk nachtje slapen worden onze gasten wakker gemaakt dooor de jeugd en dan ontstaat er een ritueel dat zich de komende 2 weken elke ochtend zal herhalen: zodra de jongens wakker worden, kruipen ze heerlijk bij opa en oma in bed. Opa en oma zijn natuurlijk allang wakker door het tijdsverschil met Nederland, maar ze blijven op bed totdat 1 van de jongens zich meldt en dan wordt er van alles verhandeld. Opa wil weten of het echt wel zo leuk is en Bram probeert te achterhalen of de geruchten, die hij zo nu en dan via skype of mail meekrijgt vanuit Nederland, echt waar zijn. Tijd genoeg om ook op dit vlak even lekker bij te kletsen. Als de roddels zijn ontzenuwt en de waarheid is verteld, gaan we aan tafel: buiten.  Dat is bijna het mooiste aan Brazilie, je kunt er bijna altijd buiten eten ; ‘s morgens, ‘s middags en ‘s avonds. Kom je net uit het koude en miezerige Nederland, zit je de volgende dag buiten te ontbijten met een zeer aangename temperatuur van 23-24 graden. Het is apart, een uitspraak die nog vaak zal volgen, nadat we opa en oma weer aan een nieuwe Braziliaanse ervaring hebben bloot gesteld, het is apart. Daarna wordt de eerste excursie georganiseerd en er volgen er nog veel. Het gaat natuurlijk te ver om al deze ervarinegn hier te gaan beschrijven. Je moet het uiteindelijk met eigen ogen zien of via de foto’s. Maar tussen de excursies door, was er zeker nog tijd om gewoon even in de tuin onder de boom te zitten of in het zwembad te springen. 

  Om maar even een korte opsomming te geven wat we gedaan hebben: bezoek aan de kapper, waar ook meteen de nagels bijgewerkt en opgeknapt worde, zeg maar het beter schilder- en plamuurwerk, een dierentuin bezocht, naar zwemles, naar het wekelijkse marktje op de hoek, een museum, een  historisch stadje,met veel ateliertjes en allerlei typische Braziliaanse snuisterijen (waar dus ook de souvenirs zijn ingekocht) , de club, de shopping malls, de Nldse kerk, de zwarte markt, een paar dagen naar het strand en nog meer, nog veel meer, en dat in 2 weken tijd ! En dan was er altijd weer…. eten. Thuis eten, uiteraard de barbeque, met de inmiddels bekende 1,5 kg vlees op de barbeque, het is apart, maar ook de verschillende restaurants. Er zijn in Sxe3o Paulo ontzettend veel restaurants, waar je voor relatief weinig geld erg goed kunt eten. En het is er bijna altijd druk, vooral tegen lunchtijd, normaal gesproken tussen 1 en 3 uur ‘s middags En uiteraard met de typische Brazilaanse gerechten en drankjes (caparinha). Wat er echt uitsprong waren de de typische barbeque restaurant (Fogo de Chxe3u), waar het vlees aan het spit aan tafel wordt geserveerd en er een stuk wordt afgesneden. Het is voornamelijk rundervlees, afkomstige van verschillende delen van het dier. Heerlijk, maar eet wel met mate ! Maar veruit de favoriet van onze gasten was een zeer typisch Braziliaans gerecht, feijoada, zwarte bonen, varkensvlees, meer oren dan vlees, spek, uien en rijst, uiteraard met een teentje knoflook ( in Brazilie is een gerecht zonder teentje knoflook, geen echt gerecht) klaar gemaakt door onze eigen hulp Maria. Het is apart. Moe als kleine kinderen gaan onze gasten ‘s avonds op tijd maar bed. Maar zoals elke vakantie, heeft ook dit bezoek een kop en en staart en voordat we het echt goed inde gaten hebben, zijn al weer onderweg naar het vliegveld. Wat is het snel gegaan ! Op vliegveld drinken we nog even een drankje op een behouden thuisvaart en we keren weer huiswaarts om het ‘gewone’ leven weer op te pakken. Het was wel apart, zegt Bram op de achterbank..

Dag allemaal, hier zijn we weer. Afgelopen maandag zijn de jongens weer naar school gegaan en hiermee is de zomervakantie definitief afgelopen. Overdag is het nog steeds 30 graden, dus de zomer is nog niet voorbij. Het was wel een bijzondere zomervakantie, met sinterklaas, kerstfeest, oud en nieuw aan het strand en onze eerste gasten in Brazilie: onze (groot)/(schoon) ouders ! Wat een feest, maar daarover later meer. Allereerst willen we jullie bedanken voor de kaarten/mailtjes die jullie gestuurd hebben in verband met de kerstdagen en jaarwisseling. Vorige week vielen (tot nu toe) de laatste wensen bij ons op de deurmat. Hartelijke dank voor de toegezonden wensen. Van mensen waarvan we het niet zouden verwachten, kregen we een kaart of een mail. Ook op de weblog merken we dat er meegekeken wordt. We hebben in de eerste 7 maanden rond de 1.500 unieke bezoekers gehad en 3500 pageviews. Nog maar een keer beloven dat we wat vaker onze ervaringen op de weblog zullen zetten Zoals gezegd inmiddels al 7 maanden in Brazilie en we hebben inmiddels onze draai gevonden. We vinden het inmiddels normaal dat bouwvakkers hier op slippers lopen (wel merkslippers: havaiana’s), de auto voor je geparkeerd wordt op school,bij het restaurants en de winkels, de stroom soms een tijdje uitvalt, vooral tijdens de hevige regenbuien, de zon altijd weer schijnt na diezelfde regenbuien, de natuur prachtig groen is door de combinatie van buien en zon, het strand slechts op een uurtje rijden van Sau Paulo is, we ‘s middags warm eten op school, werk of thuis en dat ‘s we avonds dat ook maar weer doen, de bussen links van de weg rijden ipv rechts en dat je daardoor ook links moet instappen, we 1,5 kg vlees op de barbecue leggen, waar we later met z’n allen van eten ipv ieder een hamburgertje, sateetje en braadworstje (uit je eigen pakketje), bijna altijd buiten eten, de kinderfeestjes, die hier uitbundig gevierd worden,terwijl het kind zich er niet van bewust is omdat ie net 2 geworden is, etc, etc. Kortom, we zijn inmiddels flink ingeburgerd en het bevalt prima. Inmiddels beginnen we de taal ook en beetje onder de knie te krijgen, dus we kunnen met behulp van handen en voeten ons aardig redden, want over het algemeen wordt hier weinig of geen Engels gesproken buiten de deur.

Een bijzondere zomervakantie dus, want nadat  de pieten uit het land vertrokken waren (er is er nog 1 gebleven, zie foto), leefden we toe naar de kerst. Alleerst een kerstmarkt op school, waarbij allerlei spullen werden verkocht en kerstliederen werden gezongen. Blijft bijzonder om ‘Let it snow’ te horen, terwijl het 30 graden is. Tijdens kerst hadden we ‘s ochtends een kerstdienst, die zowel in het Nederlands als in het Portugees te volgen was. We zongen dus Stille Nacht in zowel het Nederlands als het Portugees, gewoon door elkaar. ‘s Middags hebben we buiten met een aantal Nederlandse gezinnen heerlijk op z’n Nederlands  gegourmet. En toen was het gedaan met kerst, want in Brazilie hebben ze maar 1 kerstdag en die duurt ongeveer tot 5 uur ‘s middags. De volgende dag zijn we voor een weekje vakantie vetrokken naar Paraty, een historisch stadje, met stadsmuren en een gracht, aan het starnd ergens tussen Sao Paulo en Rio de Janeiro. Hierover kunnen we kort zijn: het was geweldig. Bounty-achtige stranden, schitterende ongerepte natuur en een bijzonder gezellig stadje. Hier hebben we ook oud en nieuwe gevierd. Overdag heerlijk gezwommen en op het strand gelegen en ‘s avonds na het eten weer naar het strand om zo tegen twaalfen naar het vuurwerk te kijken.In Brazilie wordt met name professioneel vuurwerk afgestoken door een aantal mensen met ervaring. Je heb dus geen last van die pubers die al 2 weken voor oud en nieuw beginnen met vuurwerk af te steken. Wij, maar ook de Brazilianen vonden het schitterend. Oud en nieuw is een belangrijk feest voor de Brazilianen en ze nemen dan ook de hele familie mee (al dan niet slapend) naar het strand om tot in de kleine uurtjes het nieuwe jaar in te luiden. Brazilianen zijn mensen die echt genieten van het moment van nu, hun motto is dan ook: laten we nu genieten, want morgen kan het een stuk slechter met je gaan. Je ziet dat ook terug in hoe ze omgaan met geld: niet sparen, maar meteen uitgeven, het geld kan door inflatie morgen  veel minder waard zijn of de bank of overheid neemt het geld dat op de bank staat. Hoewel rente op spaartegoeden 13 % is, is er geen Braziliaan die spaart en wordt er flink op de pof gekocht, door in termijnen af te rekenen. We doen er maar vrolijk aan mee, leggen we elkaar uit als we weer een flinke uitgave gaan doen.   Enfin, tijdens 1 van de boottochtjes die we gemaakt hebben, hebben we ook nog een Nederlandse vrouw ontmoet die al 10 jaar op een piepklein eiland woont , ongeveer een uur varen vanaf Paraty. Ze is getrouwd met een Braziliaan en die bleek een onbewoond eiland te bezitten, waarop ze met z’n tweeen een huis en een restaurant hebben gebouwd, Inmiddels hebben ze 3 kinderen en een goed lopend restaurant.

Toen we weer terug waren van vakantie, konden we ons gaan voorbereiden op ons eerste officiele bezoek vanuit Nederland, zeg maar een soort staatsbezoek. De jongens hadden nog steeds vakantie, maar Klaas moest inmiddels weer aan het werk. Bram”s kamer werd ontruimd (hij mocht zolang bij Daan op de kamer) en omgetoverd tot een heuse hotelkamer. De jongens telden de dagen af en wij maakten de bedden op. We waren er helemaal klaar voor toen we op woensdag 7 januari met z’n allen opa en oma gingen ophalen. Gelukkig heeft de Zafira ook nog 2 stoelen achterin dus er was plek genoeg voor iedereen. Aangekomen op het vliegveld, constateerden we dat het vliegtuig enige vertraging had, maar na 6 colaatjes en evenveel zakken chips, landde dan toch eindelijk om half acht ‘s avonds de KL 791 op het vliegveld van Sao Paulo. Opa en oma zijn er! De jongens hadden prachtige tekeningen gemaakt en  mooie welkomswoorden opgeschreven, maar toen opa en oma eindelijk de deuren door kwamen met hun koffers, vlogen de tekeningen door de lucht en was het recht op hun doel af: in de armen van opa en oma. Voor de tweede maal tijdens ons verblijf in Brazilie, ervaren we hoe sterk de Fishermen’s friends kunnen zijn. Nu ook in Brazilie verkrijgbaar! stond er op de verpakking. Dat hebben we geweten. Mooi dat we na 6 maanden weer 3 generaties bij elkaar hebben.

Na het warme ontvangst, drinken we nog even wat om bij te komen en om de eerste kadootjes te ontvangen. Later blijkt dat er  nog veel meer zullen volgen, van frikadellen tot de sinterklaas kadootjes, van de ontbijtkoek tot de laatste collectie van Donna. De koffers zullen we morgen openmaken, eerst naar huis, bijkletsen tot diep in de nacht en dan heerlijk slapen. Tot morgen !   

APIS staat voor Associacxe3o de Promoxe7xe3o, Instruxe7xe3o en Servixe7os. Dit is een dagopvang voor kinderen van 0 tot 4 jaar, opgroeiend in een arme en gewelddadige wijk in het zuiden van Sxe3o Paulo. Op dit moment verblijven hier 75 kinderen van maandag tot en met vrijdag van 7 uur tot 17 uur. Deze crxe8che is opgezet zodat ouders (voornamelijk moeders) de gelegenheid krijgen om te werken. Op deze manier kunnen ze in het levensonderhoud van hun kinderen (en de rest van de familie) voorzien. De kinderen krijgen iedere dag een goede, warme maaltijd en zij worden voorbereid op verdere educatie.

Associacxe3o Recanto Sxe3o Francisco biedt opvang aan 85 straatkinderen van 0 tot 18 jaar. Exe9n derde hiervan is wees, xe9xe9n derde is door de rechter uit huis geplaatst en xe9xe9n derde is door de familie uit huis gezet. Het tehuis heeft de sfeer van een grote familie. De kinderen gaan overdag naar school, krijgen goed te eten en worden psychologisch begeleid. Het belangrijkste doel is om hen zelfvertrouwen te geven zodat zij in de toekomst op eigen benen kunnen staan.

De kinderen van Recanto Sxe3o Francisco

De kinderen van APIS

Omdat de beste Sint volgende week natuurlijk in Nederland moet zijn, was hij samen met z’n pieten deze week even overgekomen naar Sao Paulo om de kado’s alvast te overhandigen aan de Nederlandse en Belgische kinderen die in Brazilie wonen. Het weer was prima, het was om half elf ‘s ochtends al lekker warm (26 graden) en het zonnetje deed al goed z’n best. Ongeveer 40 kinderen hadden zich met hun ouders verzameld bij het gebouwtje achter de Nederlandse kerk, allemaal in volle verwachting van of de Sint inderdaad was overgekomen en wanneer hij zou komen. Zelfs de wat oudere kinderen, zeg maar van de leeftijd van Bram waren, ook best al wat zenuwachtig. Voor de elfde keer werd nog eens Zie ginds komt de stoomboot gezongen en toen uiteindelijk kwam de Sint met 2 pieten onder luid gejuich aanlopen. Alle kinderen waren razend enthousiast en zongen nog een lied voor de oude man, terwijl de ouders zich hardop afvroegen wie zich dit jaar weer heeft laten strikken voor deze klus onder toch wat zware  (lees: warme) omstandigheden. Al gauw bleek dat het iemand was die vorige week min of meer vrijwillig was aangewezen. De kinderen waren er niet minder blij om. Toen de Sint en z’n gevolg uiteindelijk buiten waren gaan zitten in het zonnetje, nam de Nederlandse Consul de microfoon om even wat aangename welkomswoorden te spreken tegen de Sint. Toen de man uitgesproken was, werden er nog een aantal sinterklaasliedjes gezongen en kon het feest binnen echt beginnen. Er waren 3 leeftijdsgroepen: t/m 4 jaar, 5 en 6 jaar en 7 en ouder.1 voor 1 werden de kinderen in kleine groepjes naar voren gehaald en zei de Sint iets tegen de kinderen, wat vantevoren natuurlijk door de vaders of toch misschien wel het meest door de moeders keurig op een briefje was geschreven en dat briefje was door de Sint keurig in zijn grote boek geplakt. Thom was dus in het 2de groepje en moest al gauw naar voren komen.  Hij durfde niet helemaal alleen en dus ging mama maar mee om even gezellig met

de Sint te kletsen. Daarna kwam de laatste groep aan de beurt met Bram en Daan. Bram werd als eerste in een groepje naar voren gehaald en hij stond zelfverzekerd de Sint te woord. Daarna was het beurt van Daan, die samen met een buurmeisje een werkstukje voor de Sint had gemaakt en dit trots overhandigde.(Overigens had Daan het werkstukje vergeten mee te nemen en kon papa dus weer even tussendoor naar huis om het op te halen, dit even terzijde.) De Sint was zichtbaar onder de indruk van het geschenk en nodigde alle kinderen met hun papa’s en mama’s uit om naar voren te komen om het werkstuk te komen bezichtigen. Daan stond er trots als een pauw naast. Toen iedereen aan de beurt was geweest, werden er nog kado’s uitgedeeld en ging iedereen tevreden naar huis en zijn de Sint en de Pieten, volgens de laatste berichten, in het zwembad gedoken. Dit laatste is overigens niet bewezen, maar zou zo maar gebeurd kunnen zijn. Wat wel zeker is, dat ze ondertussen weer op weg zijn naar Nederland om daar op 5 december weer terug te zijn om de welverdiende kado’s aan de Nederlandse kinderen in Nederland te overhandigen. Overigens is het Sinterklaasfeest nog niet teneinde hier in Brazilie. Met een aantal Nederlandse gezinnen hebben we lootjes getrokken en gaan we zaterdag onder het genot van een barbeque aan het rand van het zwembad gezellig sinterklaasfeest vieren met gedichten en natuurlijk surprises. Alleen we kunnen nog niet vertellen wie we getrokken hebben, dat horen jullie volgende week. 

Zoals jullie allemaal wel op de foto’s hebben gezien, hebben we een zwembad in de tuin. Helemaal geweldig natuurlijk, maar ook wel weer een beetje gevaarlijk omdat Thom nog niet kan zwemmen. Dus toen we een beetje gewend waren in ons nieuwe huis en op school was het tijd om op zwemles te gaan. Eerst een beetje rondgevraagd bij de Nederlanders die hier al een tijdje zitten of er een zwembad in de buurt is en hoe de lessen hier worden gegeven en daarna er naar toe. Gerda heeft in haar beste portugees en samen met Thom een afspraak gemaakt voor de eerste les. En dat was al meteen dezelfde week! Wat anders dan 2 jaar wachttijd in Nederland. Afijn, vol goede moed gingen we naar de eerste les. Thom was erg optimistisch alleen toen we bij het zwembad stonden werd dat ineens een stuk minder. Hij wilde niet zwemmen, omdat hij geen portugees kon verstaan. We hebben van alles geprobeerd en hem van alles beloofd maar niets hielp. Toen zei de juf dat mama of xe9xe9n van zijn broertjes de volgende keer  wel met hem mee mocht zwemmen. Eh, mama? Dan wordt het Bram.

De volgende les ging een stuk beter omdat ook Bram bij Thom in het water was. Maar nu wilde Daan niet alleen toekijken, hij wilde ook het water in. Gevraagd aan de badmeester of Daan er ook bij in kon (hij had voor de zekerheid al zijn zwemspullen meegenomen) en dat was geen probleem. Met als resultaat dat ze met z’n 3en tegelijk les hebben op maandag en donderdag. Op donderdag alleen hun driexebn en op maandag met nog 3 andere jongens erbij. De lessen zijn hier wel anders dan in Nederland,

ze kennen hier niet de schoolslag,(althans dat hebben we nog niet gezien) en ze beginnen hier met het leren van de borstcrawl.

Het belangrijkste is dat Thom zijn hoofd boven water kan houden en dat lukt al aardig want hij wil niet onder doen voor die grote jongens.

Vorige week woensdag was het dan zover: onze nieuwe huis is schoon en we zijn kaar om onze spullen te verwelkomen. Precies 3 maanden nadat onze spullen in Elburg zijn ingepakt, arriveert om stipt 9 uur de eerste vrachtauto.  Het blijkt dat ze de container al uit hebben gepakt en er rijden die dag 4 vrachtauto’s voor om ale spullen te brengen. We hebben net 2 dagen vantevoren de sleutel van het huis gekregen en de schoonmaak is meteen begonnen. We kregen maandag meteen hulp van onze werkster Maria. Het huis lag er woensdag dus brandschoon bij en en de dozen werden door de verhuizers naar binnen gesjouwd.  Al gauw beginnen we de eerste dozen uit te pakken en zo nu en dan horen we elkaar zeggen: o ja dat hadden we ook nog. Alle spullen waar we al een tijdje op uitgekeken waren, maar die we toch maar meegenomen hebben, zijn ineens weer mooi. Aan het einde van de dag zijn de slaapkamers zo goed als klaar maar we besluiten om toch nog een nacht door te brengen in ons tijdelijk appartement. De volgende dag zijn alle spullen uitgepakt en meteen als de jongens uit school komen, grijpen ze hun fiets om even een rondje te fietsen. Dat is lang geleden. Maar het gaat prima, fietsen verleer je zo maar niet en dat geldt ook voor het springen op de trampoline. Diezelfde avond verrassen onze Nederlandse buren ons met een zelf klaar gemaakt dineetje en we zitten tot ‘s avonds laat buiten, moe maar voldaan, te genieten van ons nieuw onderkomen. Even later springen we weer in ons eigen bedje en slapen we als Nederlandse rozen. "s Morgens vroeg worden we gewekt door zingende (papegaaiachtige) vogels. Erg mooi, maar ook erg vroeg. 

Ondertussen zijn onze wasmachine, droger, magnetron, afzuigkap en koelkast ook afgeleverd. We hebben deze apparaten allemaal nieuw moeten kopen, omdat ze 110 Volt hebben in plaats van 220 volt zoals in Nederland. We hadden de apparaten al een week voor de verhuizing gekocht en het zou 1 dag voordat de andere spullen kwamen, worden afgeleverd. Maar ja,inmiddels zijn we er achter gekomen, dat hier in Brazilie niet altijd afspraak=afspraak is. Na wat bellen werd uiteindelijk donderdag de wasmachine en de droger geleverd. Een dag later de koelkast en afelopen maandag de afzuigkap en uiteindelijk afgelopen dinsdag de magnetron. We hebben dus nu alles zo beetje op de plek en het is soms even weer zoeken waar bepaalde spullen zijn opgeborgen. 

De jongens spelen als ze uit school komen met de buurjongetjes en -meisjes. In onze straat wonen in totaal 20 gezinnen, waarvan er 2 uit Nederland (met ons erbij dus 3) en 2 Duitse gezinnen en de rest zijn Brazilianen. Tot nu toe hebben we alleen nog maar de Nederlandse en Duitse gezinnen ontmoet. O ja, ook nog een Braziliaan, nadat 1 van onze jongen bij hem de buitenlamp had kapot geschoten met voetballen. Dat was dus een leuke eerste ontmoeting. 

We zijn dus na ruim 3 maanden in Brazilie en eindelijk zijn we gesettled in ons nieuwe huis. 3 Maanden alweer, als je daar op terugkijkt, dan realiseren we ons dat de tijd snel gaat en we hebben het uitstekend naar onze zin. We missen jullie natuurlijk allemaal, maar door de contacten via mail, telefoon en skype, zijn we toch in contact en krijgen we zo’n beetje alles mee wat er allemaal in Elburg en omstreken afspeelt, inclusief de geruchten die zo nu en dan zelfs over ons zelf gaan. Net als Nederland, is het hier deze week (voorjaars) vakantie. De jongens hebben dus vrij en de weersverwachtingen zijn goed. Tot gauw !   

Hallo allemaal. Daar zijn we weer; door de drukte van de afgelopen weken heeft het even geduurd voordat we even tijd hebben gevonden om de weblog weer bij te werken. We hebben ondertussen gemerkt dat de weblog goed wordt gelezen, want er zijn sinds de start op 9 juli al bijna 1200 pageviews en 450 bezoekers langs geweest. We beloven iedereen dat we de weblog iets regelmatiger bij zullen houden en wat meer te schrijven over de typische Braziliaanse dagelijkse dingetjes. Laten we kijken of het lukt.

Allereerst willen we jullie bedanken voor alle reacties (kaarten, emails, ecards, telefoontjes, smsjes) die we hebben ontvangen op Klaas’ verjaardag afgelopen donderdag. Fijn om te zien dat er zoveel mensen meeleven en het de moeite waard vinden om een berichtje te sturen. Nogmaals hartelijk dank hiervoor ! Wel bijzonder om je eigen verjaardag in een ander land te vieren. Op Klaas’ werk hadden ze een mooie taart besteld en hebben ze in het Engels en Portugees Lang zal ze leven voor hem gezongen, terwijl er een sterretje op de taart werd aangestoken (38 kaarsen was blijkbaar te veel). ‘s Avonds zijn we na werktijd met een aantal collega’s van Klaas en ons gezin naar een restaurant gegaan waar we gezellig wat geborreld hebben onder het genot van heerlijke Braziliaanse snacks en pizza’s.

Ondertussen hebben we ook een huis gevonden en het huurcontract is getekend. We krijgen binnenkort te horen wanneer we de sleutel krijgen. Het contract schijnt nog bij de notaris te zijn, die moet checken of de handtekeningen echt zijn! Zoals al eerder gezegd Brazilie is dat wat betreft een super bureaucratisch land. Officieel gaat het huurcontract in op 1 october, maar dat is ook de datum waarop we ons huidig appartement moeten verlaten. Dat wordt dus binnen 1 dag verhuizen. We maken ons er niet al te druk om en ook hier zal wel weer een oplossing gevonden worden. Het huis waar we naar toe gaan staat in een zogenaamde condominium, dat is een afgesloten terrein met ongeveer 20 huizen. Ons huis (nr 11) is ruim opgezet en heeft 4 slaapkamers met ieder een badkamer, een ruime keuken, een eetkamer, een grote woonkamer en nog een kantoorruimte. Buiten is er een luifel waar we onder kunt zitten, een zwembad en een redelijke tuin met uiteraard een barbeque. De Brazilianen zijn gek op barbeque en daarom heeft elk Braziliaans huis een ingebouwde barbeque. Als we ons huis betrekken, zullen we ook weer over onze eigen spullen beschikken. De container is al een tijdje geleden aangekomen en we zien er naar uit om de spullen uit te pakken, onze eigen bedden, meubels, borden, skelter, trampoline, etc. Thom heeft het er al een tijdje over: wanneer komt de container want ik wil zo graag fietsen. Er is een lange straat op op het condominium dus kan Thom straks daar prima fietsen. En natuurlijk springen op de trampoline. Bovendien wonen er best veel kinderen op het condominium dus er valt veel te spelen. Naast veel Braziliaanse gezinnen , zijn er ook 2 Nederlandse gezinnen en een Duits gezin.

Wat hebben we verder nog gedaan de afgelopen weken ? Zoals in vorige bericht gemeld gaan de jongens naar de internationale school en dat gaat -tot nu toe- prima. Elke dag brengen papa en mama de jongens -met uniform en rugzak- om half acht naar school en mama met chauffeur haalt ze weer op om half vier. Dat zijn dus lange dagen en daarom moet er op school (warm) gegeten worden. Dat gaat inmiddels met Bram prima, maar Daan en Thom hebben nog wat moeite om hun buikje rond te eten tussen de middag. Op het menu staat vaak rijst met vlees en wat salade. Soms is er patat. Verder wordt er naast het rekenen en taal veel gesport, muziek gemaakt en elke klas doet 1 keer paar maand een soort voorstelling (an assembly), waar druk voor geoefend wordt. Daan en Bram hebben dit al een keer gehad en Thom is dinsdag aan de beurt. Hij heeft de rol van een goudvisje toebedeeld gekregen, met een paar zinnen tekst. Uiteraard in het Engels. Wellicht ligt er een carriere als acteur in het verschiet. Dinsdag zullen we het weten.

Vorige week zaterdag zijn we met ons gezin naar Hollambra geweest. Dit is een dorp ongeveer 150 Km van Sao Paulo waar in de jaren 50 en 60 veel Nederlandse boeren vanuit Nederland naar toe kwamen om te boeren. Omdat er zoveel Nederlanders wonen is het dorp vernoemd naar de Nederlanders en is het een populair toersitendorp geworden (zeg maar wat Elburg voor Nederland is Hollambra voor Brazilie: je moet het een keer gezien hebben). Het heeft sindskort een echte molen en jaarlijks wordt er in het voorjaar (nu dus) de Exploraflora gehouden, dit is een grote bloemenexpositie, die we uiteraard ook bezocht hebben. Alleen het weer was…. typisch hollands: regen. De hele dag ! Ondertussen zijn we zo aan het lekkere weer hier gewend dat we niet meer op regen rekenen. Geen paraplu bij ons en dus weer eens ouderwets nat gerekend. Verder was er in het dorp een museum met allemaal typisch Nederlandse dingen, zoals een ingerichte bakhuis, maar ook veel oude boerenmachines en trekkers (ook opa’s trekker stond er trots tussen). Aan het eind van de dag nog even naar een Nederlandse bakker geweest om even typische Nederlandse lekkernijen in te slaan: speculaaskoekjes, gevulde speculaas, ontbijtkoek, krentebollen en …. Hollands gebak. Echte moorkoppen, slagroom toeters, vruchtgebak, appeltaart. Kortom, alles wat je bij bakker Docter vind, was hier ook en we hebben zondagochtend heerlijk koffie met echt Hollands gebak gegeten. Alvast op Klaas’ en Gerda’s verjaardag.   

Gerda is afgelopen week met een aantal Nederlandse vrouwen naar een opvanghuis geweest voor jonge moeders -vaak ongetrouwd- met jonge kinderen. Een van de Nederlandse vrouwen doet vrijwilligerswerk in dit opvanghuis en ze had Gerda en de andere vrouwen uitgenodigd om eens te komen kijken. In het opvanghuis maken de jonge moeders spullen, die later weer verkocht worden. Op deze manier hebben deze jonge moeders wat om handen en hebben ze wat extra inkomen. De reis er naar toe was indrukwekkend, want het ging door fafella’s, dat zijn een soort krottenwijken. Hier is goed het verschil tussen rijk en arm te zien. Deze mensen moeten vaak rond komen van wat klusjes die ze voor weinig geld doen of van het bedelen in de rijkere buurten van Sao Paulo, vaak in de buurt van verkeerslichten. Wat je ook vaak ziet is dat jongere mensen een aantal kunstjes doen bij een verkeerslicht. Zo gauw het licht op rood springt, gaan ze voor je auto staan en doen een kunstje, bv jongleren of een dansactje. Na ongeveer 10 seconden komen ze naar je toe om wat geld te vragen en als ze niet krijgen, gaan ze het bij de volgende proberen. Als het verkeerslicht op groen springt, rennen ze naar de zijkant en wachten weer op rood licht waarna ze het weer opnieuw proberen. Naast jonge artiesten, vind je ook vaak gehandicapte mensen die aan het bedelen zijn. Als je dat de eerste keer ziet, dan ben je daar redelijk van onder de indruk, maar we moeten toegeven dat het nu voor ons al bij het straatbeeld van Sao Paulo hoort en we min of meer er al gewend zijn en we hetzelfde reageren zoals 99.99 % van de Brazilianen reageert: vriendelijk nee schudden als het bedelende handje voor het autoraam verschijnt. Daar kun je toch niet aanbeginnen, zeggen we dan en proberen ons schuldgevoel van ons af te schudden. En de bedelende mensen hebben vrede mee met onze zuinige blikken. Ze proberen het morgen toch weer..

Wordt binnenkort vervolgd.

Hallo allemaal. Daar zijn we weer; door de drukte van de afgelopen weken heeft het even geduurd voordat we even tijd hebben gevonden om de weblog weer bij te werken. We hebben ondertussen gemerkt dat de weblog goed wordt gelezen, want er zijn sinds de start op 9 juli al bijna 1200 pageviews en 450 bezoekers langs geweest. We beloven iedereen dat we de weblog iets regelmatiger bij zullen houden en wat meer te schrijven over de typische Braziliaanse dagelijkse dingetjes. Laten we kijken of het lukt.

Allereerst willen we jullie bedanken voor alle reacties (kaarten, emails, ecards, telefoontjes, smsjes) die we hebben ontvangen op Klaas’ verjaardag afgelopen donderdag. Fijn om te zien dat er zoveel mensen meeleven en het de moeite waard vinden om een berichtje te sturen. Nogmaals hartelijk dank hiervoor ! Wel bijzonder om je eigen verjaardag in een ander land te vieren. Op Klaas’ werk hadden ze een mooie taart besteld en hebben ze in het Engels en Portugees Lang zal ze leven voor hem gezongen, terwijl er een sterretje op de taart werd aangestoken (38 kaarsen was blijkbaar te veel). ‘s Avonds zijn we na werktijd met een aantal collega’s van Klaas en ons gezin naar een restaurant gegaan waar we gezellig wat geborreld hebben onder het genot van heerlijke Braziliaanse snacks en pizza’s.

Ondertussen hebben we ook een huis gevonden en het huurcontract is getekend. We krijgen binnenkort te horen wanneer we de sleutel krijgen. Het contract schijnt nog bij de notaris te zijn, die moet checken of de handtekeningen echt zijn! Zoals al eerder gezegd Brazilie is dat wat betreft een super bureaucratisch land. Officieel gaat het huurcontract in op 1 october, maar dat is ook de datum waarop we ons huidig appartement moeten verlaten. Dat wordt dus binnen 1 dag verhuizen. We maken ons er niet al te druk om en ook hier zal wel weer een oplossing gevonden worden. Het huis waar we naar toe gaan staat in een zogenaamde condominium, dat is een afgesloten terrein met ongeveer 20 huizen. Ons huis (nr 11) is ruim opgezet en heeft 4 slaapkamers met ieder een badkamer, een ruime keuken, een eetkamer, een grote woonkamer en nog een kantoorruimte. Buiten is er een luifel waar we onder kunt zitten, een zwembad en een redelijke tuin met uiteraard een barbeque. De Brazilianen zijn gek op barbeque en daarom heeft elk Braziliaans huis een ingebouwde barbeque. Als we ons huis betrekken, zullen we ook weer over onze eigen spullen beschikken. De container is al een tijdje geleden aangekomen en we zien er naar uit om de spullen uit te pakken, onze eigen bedden, meubels, borden, skelter, trampoline, etc. Thom heeft het er al een tijdje over: wanneer komt de container want ik wil zo graag fietsen. Er is een lange straat op op het condominium dus kan Thom straks daar prima fietsen. En natuurlijk springen op de trampoline. Bovendien wonen er best veel kinderen op het condominium dus er valt veel te spelen. Naast veel Braziliaanse gezinnen , zijn er ook 2 Nederlandse gezinnen en een Duits gezin.

Wat hebben we verder nog gedaan de afgelopen weken ? Zoals in vorige bericht gemeld gaan de jongens naar de internationale school en dat gaat -tot nu toe- prima. Elke dag brengen papa en mama de jongens -met uniform en rugzak- om half acht naar school en mama met chauffeur haalt ze weer op om half vier. Dat zijn dus lange dagen en daarom moet er op school (warm) gegeten worden. Dat gaat inmiddels met Bram prima, maar Daan en Thom hebben nog wat moeite om hun buikje rond te eten tussen de middag. Op het menu staat vaak rijst met vlees en wat salade. Soms is er patat. Verder wordt er naast het rekenen en taal veel gesport, muziek gemaakt en elke klas doet 1 keer paar maand een soort voorstelling (an assembly), waar druk voor geoefend wordt. Daan en Bram hebben dit al een keer gehad en Thom is dinsdag aan de beurt. Hij heeft de rol van een goudvisje toebedeeld gekregen, met een paar zinnen tekst. Uiteraard in het Engels. Wellicht ligt er een carriere als acteur in het verschiet. Dinsdag zullen we het weten.

Vorige week zaterdag zijn we met ons gezin naar Hollambra geweest. Dit is een dorp ongeveer 150 Km van Sao Paulo waar in de jaren 50 en 60 veel Nederlandse boeren vanuit Nederland naar toe kwamen om te boeren. Omdat er zoveel Nederlanders wonen is het dorp vernoemd naar de Nederlanders en is het een populair toersitendorp geworden (zeg maar wat Elburg voor Nederland is Hollambra voor Brazilie: je moet het een keer gezien hebben). Het heeft sindskort een echte molen en jaarlijks wordt er in het voorjaar (nu dus) de Exploraflora gehouden, dit is een grote bloemenexpositie, die we uiteraard ook bezocht hebben. Alleen het weer was…. typisch hollands: regen. De hele dag ! Ondertussen zijn we zo aan het lekkere weer hier gewend dat we niet meer op regen rekenen. Geen paraplu bij ons en dus weer eens ouderwets nat gerekend. Verder was er in het dorp een museum met allemaal typisch Nederlandse dingen, zoals een ingerichte bakhuis, maar ook veel oude boerenmachines en trekkers (ook opa’s trekker stond er trots tussen). Aan het eind van de dag nog even naar een Nederlandse bakker geweest om even typische Nederlandse lekkernijen in te slaan: speculaaskoekjes, gevulde speculaas, ontbijtkoek, krentebollen en …. Hollands gebak. Echte moorkoppen, slagroom toeters, vruchtgebak, appeltaart. Kortom, alles wat je bij bakker Docter vind, was hier ook en we hebben zondagochtend heerlijk koffie met echt Hollands gebak gegeten. Alvast op Klaas’ en Gerda’s verjaardag.   

Gerda is afgelopen week met een aantal Nederlandse vrouwen naar een opvanghuis geweest voor jonge moeders -vaak ongetrouwd- met jonge kinderen. Een van de Nederlandse vrouwen doet vrijwilligerswerk in dit opvanghuis en ze had Gerda en de andere vrouwen uitgenodigd om eens te komen kijken. In het opvanghuis maken de jonge moeders spullen, die later weer verkocht worden. Op deze manier hebben deze jonge moeders wat om handen en hebben ze wat extra inkomen. De reis er naar toe was indrukwekkend, want het ging door fafella’s, dat zijn een soort krottenwijken. Hier is goed het verschil tussen rijk en arm te zien. Deze mensen moeten vaak rond komen van wat klusjes die ze voor weinig geld doen of van het bedelen in de rijkere buurten van Sao Paulo, vaak in de buurt van verkeerslichten. Wat je ook vaak ziet is dat jongere mensen een aantal kunstjes doen bij een verkeerslicht. Zo gauw het licht op rood springt, gaan ze voor je auto staan en doen een kunstje, bv jongleren of een dansactje. Na ongeveer 10 seconden komen ze naar je toe om wat geld te vragen en als ze niet krijgen, gaan ze het bij de volgende proberen. Als het verkeerslicht op groen springt, rennen ze naar de zijkant en wachten weer op rood licht waarna ze het weer opnieuw proberen. Naast jonge artiesten, vind je ook vaak gehandicapte mensen die aan het bedelen zijn. Als je dat de eerste keer ziet, dan ben je daar redelijk van onder de indruk, maar we moeten toegeven dat het nu voor ons al bij het straatbeeld van Sao Paulo hoort en we min of meer er al gewend zijn en we hetzelfde reageren zoals 99.99 % van de Brazilianen reageert: vriendelijk nee schudden als het bedelende handje voor het autoraam verschijnt. Daar kun je toch niet aanbeginnen, zeggen we dan en proberen ons schuldgevoel van ons af te schudden. En de bedelende mensen hebben vrede mee met onze zuinige blikken. Ze proberen het morgen toch weer..

Wordt binnenkort vervolgd.